Brak stałego miejsca pobytu podejrzanego lub oskarżonego - przesłanką prawną zastosowania tymczasowego aresztu

Prawo Rzeczypospolitej Polskiej nie jest raczej dokonałe i prawiedliwe - gdyż, ludzie nie mający stałego miejsca pobytu, czyli np. bezdomni, przebywający jedynie czasowo i przemieszczający się po terytorium Polski, albo poruszający się w ramach swobody przemieszczania po terytorium Europejskiego Obszaru Gospodarczego (nie wiele pannsntw ma w porzadku prawnym obowiązki meldunkowe) - w większości objętego Strefą Schengen - mogą być dotkliwiej sankcjonowani niż pozostali obywatele, mieszkańcy państwa - którego najwyższym prawem jest Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, w której czytamy między innymi:

Rozdział II 

WOLNOŚCI, PRAWA I OBOWIĄZKI CZŁOWIEKA 

I OBYWATELA

Art. 32.

1. Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.

2. Nikt nie może być dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny.

- Jak, wskazuje Konstytucja państwa - nie powinno być sytuacji prawnej, w której ktoś bez stałego miejsca pobytu - jest gorzej traktowany od pozostałych ludzi. A jednak, poniższe ustawowe uwarunkowania obowiązują i są normą w stosowaniu tak zwanych środków zapobiegawczych.

 KODEKS POSTĘPOWANIA KARNEGO

Rozdział 28 

Środki zapobiegawcze

Art. 258. 

§ 1. Tymczasowe aresztowanie i pozostałe środki zapobiegawcze można stosować, jeżeli zachodzi: 

1) uzasadniona obawa ucieczki lub ukrycia się oskarżonego, zwłaszcza wtedy, gdy nie można ustalić jego tożsamości albo nie ma on w kraju stałego miejsca pobytu; 

2) uzasadniona obawa, że oskarżony będzie nakłaniał do składania fałszywych zeznań lub wyjaśnień albo w inny bezprawny sposób utrudniał postępowanie karne. 

§ 2. Jeżeli oskarżonemu zarzuca się popełnienie zbrodni lub występku zagrożonego karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 8 lat, albo gdy sąd pierwszej instancji skazał go na karę pozbawienia wolności nie niższą niż 3 lata, potrzeba zastosowania tymczasowego aresztowania w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania może być uzasadniona grożącą oskarżonemu surową karą. 

§ 3. Środek zapobiegawczy można wyjątkowo zastosować także wtedy, gdy zachodzi uzasadniona obawa, że oskarżony, któremu zarzucono popełnienie zbrodni lub umyślnego występku, popełni przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub bezpieczeństwu powszechnemu, zwłaszcza gdy popełnieniem takiego przestępstwa groził. 

§ 4. Decydując o zastosowaniu określonego środka zapobiegawczego, uwzględnia się rodzaj i charakter obaw wskazanych w § 1–3, przyjętych za podstawę stosowania danego środka oraz nasilenie ich zagrożenia dla prawidłowego przebiegu postępowania w określonym jego stadium.

źródło przepisów: Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej

.....................................................